jueves, 6 de junio de 2013

Estoy aquí

No sé muy bien que hago aquí con todo el trabajo que tengo, pero aquí me tenéis un día más. Sin poder soportar estar enjaulada, encerrada en mi misma, resentida... Me atrevería a decir incluso que amargada. Nada, nada importa, yo, no  tengo ya más fuerzas para hacerme valer, no sé por donde volver a empezar. Una y otra vez me desmontan el castillo de arena y cada vez me cuesta más buscar los ingredientes necesarios para que siga ahí, de pie..

La única música que me apetece escuchar es la de hace años mil, con la que nunca dejaré de identificarme. Sinceramente nunca  me he encontrado del todo feliz, valoro mi vida y  si hay momentos buenos, pero... lo suficiente buenos?  De verdad durante los años que llevo en este mundo he sabido ocultar muchas cosas, la mejor de ellas, mis sentimientos, excepto aquí. Pero, he cambiado, lo sé, ahora no vale ponerse a llorar, enfadarse, sonreír... Nada vale, solo importa hacer que los demás te vean bien, no ser la preocupación de nadie, esa a sido mi meta, y lo sigue siendo. En cierta manera es lo que he vivido siempre, soy así no lo puedo cambiar, dejo llevarme pero nunca lo suficiente como para dejar que me vean. Oculto aquello que en un pasado ha sido mi punto débil, pero sabéis que? Ahora nadie sabe mi punto débil, nadie, de verdad alguien sabe que pasa por mi mente?? NADIE!!

Lo único que me entiende es la música y, a veces hasta lo llego a dudar, así que... Mi vida se rige por el tiempo, siempre mirando el reloj, me ahoga, pero... Como pepito grillo "es tu obligación! " JODER!

DIME, CUANDO NO HE TENIDO OBLIGACIONES?  De verdad, quien no tiene obligaciones? Dejemos lo estar... no vayamos por ese camino... mejor así..

No puedo evitar sentir esa sensación de mojado en los ojos... que inevitable. No lo puedo remediar, pero y que? Nadie me ve, que más da?  Nadie es consciente de nada.

Parece que todo el mundo a mi alrededor avance, todo el mundo menos yo. Es que no.. no valgo, no me merezco avanzar o si? Porque? Tantas preguntas sin respuestas, tantas respuestas no aceptadas, olvidadas en un rincón del más agrio de los recuerdos.

Cada persona, con sus pensamientos y quieres decirle, contarle, pero siguen todos en sus pensamientos inmersos... Quien te escucha? A mi... Siempre hablando de lo mismo y tu como inútil en vez de decirle "que pares ya joder, quieres escucharme!", sigues sonriendo y asistiendo, cuando la misma historia te la ha contado una y otra vez, todos lo días... Pero tu no hablas, solo sonríes, sonreír es la clave, debes ser fuerte. Tu puedes, siempre puedes. "No pasa nada yo misma me escucho" -repito una y otra vez para tranquilizarme-  "Tu puedes, siempre lo has hecho, no es diferente" -hasta que de repetírmelo tantas veces aparece, como diríamos una especie de... mm... Conciencia que me dice "necesitas hablar, desahógate, escribe, dime lo que sientes, sal de la rutina, sonríe de verdad, no te encierres en tu cabeza, déjate llevar..."


Y por ella, solo por ella, estoy aquí.

lunes, 25 de febrero de 2013

Pedacitos

Hoy, no sé que me pasa. Estoy bien en general. Solo que recuerdos de cosas inexplicables vuelven a mi. Es como si poco a poco estuviera rompiendo algo que tanto daño me hizo pero a la vez soy yo la protagonista de esa misma canción. No la víctima, no! La protagonista la que lo hace, la que ejecuta la acción.

Quiero saber una vez más que se siente siendo libre. Aunque no quiero dejar escapar cosas que podrían ser fructiferas, tampoco quiero dejar escapar la paloma que tengo en mano. Que tantos hermosos cánticos me ha dado y quien me ha iluminado con su peculiar sonido en las noches más oscuras.

Sé, que es imposible mantener dos mundos tan paralelos y contradictorios a la vez. Pero eso soy yo, sol y luna, mar y tierra. La contradicción en si misma. Mis pensamientos van y vienen, se contradicen, se aceptan, se enfadan, se complacen... Nunca saben lo que quieren, lo que anhelan  lo que desean verdaderamente. Siempre hay alguien capaz de destrozar sueños, de quitar sonrisas y de evaporar alegrías.  Alegrías que se esfuman como el perfume en el cuello de una preciosa mujer. Sonrisas que simplemente fueron una mascara para los demás. Y sueños que como no, siguen siendo sueños, nunca se harán realidad.

 Debemos aprender a buscar, sin hablar de ellos, nuestra llave para entrar en ese mundo ideal. En esa esfera apartada del mundo donde la mayor de las preocupaciones es saber quien eres, donde estas y con quien.

Otro pedazo de mi.

http://www.youtube.com/watch?v=pqGYYCdPk78

viernes, 12 de octubre de 2012

RABIA

El Pijor dia de la meua existencia, te odie 12 de octubre a les 4:12, te odie!
l no val esperar alguna coseta que mai arribara, el perdó. Amb els ulls cremant sang vaig començar a pensar que tot seria millor demà peò no puc deixar de pensar que serà aidí sempre... no puc... NO VULL!!! gravat en el pensament es queda tot...no mai...no més!

RABIA.

martes, 2 de octubre de 2012

ESO QUIERO!

Me ahogo, no puedo respirar. Siento algo en el pecho que me oprime que no me deja respirar. Siempre cargando con algo, nunca libre. La pesada carga siempre esta a mis espaldas.
Se me seca la boca respiro cada vez más fuerte hasta que mis ojos no pueden soportar la presión y estallan... No sé lo que me dicen, no lo entiendo, lo único que siento es que no puedo parar...
Se trata de un circulo vicioso del cual  quiero y no quiero salir, puedo pero a la vez no.
NECESITO RESPIRAR!

Salto por todo, todo me sienta mal, tengo rabia, necesito gritar fuerte! Necesito oírme, quiero oírme! No quiero que nadie dependa de mi tanto y menos que sea al revés, lo odio no me gusta, estoy cansada... Quiero irme de aquí, empezar algo nuevo, pero no puedo... no me deja... Quiero hacerlo!

Quisiera poder reaccionar y ser capaz de plantarle cara a las cosas que no quiero, pero no me deja, se quedan, me las guardo hasta que no puedo más y exploto, no quiero. Quiero ser yo poder hacer lo que quiera cuando quiera y donde quiera!

ESO QUIERO!

martes, 25 de septiembre de 2012

VERBO.

" Por que soy tan feliz haciendo feliz? "

La verdad que durante el día de hoy me hecho esta pregunta bastantes veces y sinceramente, es  por que me llena, porque me siento a gusto conmigo misma. Por que  la satisfacción de poder ver a otra persona feliz, por algo que tu has hecho por una tontería por una simple estupidez y notas que tiene una sonrisa de oreja a oreja, eso no se paga con dinero!!!

La sensación de que esas personas cuentan contigo, se acuerdan de ti en un momento de su vida, me encanta!

Hoy me siento util, me siento bien demasiado bien!

VERBO.

Quiero volar!


Sin mucho que contar, empecé una historia que nunca quise empezar. Contando y reflexionando sobre todo lo ocurrido llegue a la conclusión que, era cierto lo que yo creía que pensaba?. No, ya no sé que pienso, de que me sirve. Todo me oprime quiero volar pero es como si alguien me cogiera todo el tiempo... quiero salir.
Necesito sentir ilusión por algo que me... da igual mejor no. Por que no? Toda la vida he estado aguantando todo, algún tendría que explotar no? Se supone que siempre he hecho lo que se supone que se tiene que hacer, pues ahora mismo no me apetece, no quiero! Quiero ser yo y punto, quiero vivir a mi manera, quiero sentir y lo quiero ahora y ya!
No siento lo mismo, estoy diferente, demasiado diferente creo yo, nada es lo mismo. Es tan difícil sonreír mientras por dentro ardes... tan difícil... Y aunque por un momento parece que te has olvidado de todo, no! No puedo superar algo, no puedo me supera necesito pasar de pagina, quiero aire fresco!
En verdad no sé si quiero algo, no lo quiero o... no sé no lo entiendo...
Ayúdame, necesito que me ilusiones como lo has hecho alguna vez en esta vida.
See you.

lunes, 24 de septiembre de 2012

No!

Y que importa ya? Que más da, nunca has sido nada para esa persona que te hace olvidar, sonreir como una niña pequeña... Nunca has sido nada porque nunca a sido tuyo, habéis fantaseado, tu más que el. Y tu te has dedicado a pensar en todo lo que podría pasar, a imaginar, a sentir... Mientras él ha seguido su camino con su gente, con sus cosas, nunca se ha fijado en ti, solo te ve un físico, un polvete y a casa.

Y tuu eres mucho más que eso, si no quieres hablar dilo de frente, con la verdad por delante, mirando a los ojos y asumiendo cada una de las palabras que salen de tu boca.

Mira al frente reacciona, sal, busca lo que te gusta y a por ello, no esperes que hagan cosas por ti, teniendo lazos ya puestos. NUNCA LO HARÁN.

Y decepción tras decepción, te arruinarán. Te quitarán el alma para que no puedas sentir, te quitarán la voz para que no puedas expresarte... Aún así, lucha, se fuerte y resiste, que el placer viene después con la satisfacción de poder decir "NO".


See you.