domingo, 14 de febrero de 2010

Fures ii 2 Goludes

Estimades Fures ii Goludes:

Primer de tot parlaré e vosatros, FURES, que encara que porte relativment poc d temps en vosatros, sou úniques i irremplaçables, perque tots els moments junt a vosatros sempre han sigut genials: les rises :D, les bobaes =P, les coses roïnes =( (açò no es genial, però junte ho superem, per tant ho es) tots els cotilleos xD, moments, festes, aniversaris...TOT! Totes aquestes coses m'han ajudat volervos cada dia més, a saber que sempre estareu ahí, que cada vegada que hi ha un problema ens unim més per això, "ahui dia de SAN VALENTÍN" us vull dir que us VULL MOLTISSÍM!

Ara les GOLUDES, que encara que os conegue poquet, ja vos tinc molt de cariño i apreci, perque si perque sou unes CRAQUES jaja xD, però de veritat que també esteu ahí sempre i tot això..=$

Bueno xicueles, en cnclusió que espee que estiguem SEMPRE juntes encara que no físicament però si en el ♥, i que encara que cadascuna tingue la seua vida qe poguem tocamos per a quedar i contar-nos allò que ens preocupe, les coses genials que mos han passat TOT!

En definitiva: OS QUIERO!!!

sábado, 23 de enero de 2010

Un noche de ayer...

Me estabas oyendo como de costumbre sin saber escucharme. Ya no sabía, quería gritarte fuerte pero aún así no sabes, no sabías y por lo menos espero que aprendas a hacerlo, por favor...
Nunca pido nada extraño a nadie, haz eso tu por mi, si tanto dices que me amas, hazlo, escuchame.
Tenía la mente nublada con ganas de dormir, dormir y dormir. Aún con todo aquella y ganas de llorar, me mantenía en pie, escuchando una música cualquiera que no escuchaba, estaba de fondo, para concentrarme supongo, siempre lo hago.
De repente empecé a escucharla, y la cambié, la nuestra puse, nuestro verano recuerdas? Mejor, la escuchas?
Aquel día había transcurrido demasiado extraño, no sabía ni de que tenía ganas la verdad pero parecía que se apagaba y no quería otra vez no, por favor...
Tenía una sensación de angustia, de... No sé describirlo, era similar a cuando echas a una persona muchísimo de menos y sabes en tu fondo que no puede estar ahí contigo, porque no podrá estarlo nunca más, pues igual.
Era uno de esos días en el que todo va bien en general, el día perfecto, pero llegas a casa y te derrumbas por cualquier cosa. No tenía demasiada constancia del tiempo, la verdad, solo tenía ganas de escribir y expresarme, de desahogarme, de echarlo todo...

domingo, 10 de enero de 2010

Me dormía...

Tenía la mente algo nublada no conseguía distinguir aquello que me atormentaba pero a la vez me hacía reír. Me encontraba cansada dentro de la cama y la verdad que no entendía demasiado el motivo, porque hoy no había hecho nada extraordinario para estarlo. Toda la semana levantándome pronto pues a lo mejor era por eso pensé. Pero lo que me hacía sentir extraña era que cuando estaba con el me olvidaba de todo el mundo, era un tiempo diferente. Y cuando no lo tenía cerca todo se me hacía un mundo... Seguía sin poder parar de bostezar, me sentía que mis fueras se iban debilitando poco a poco con cada bostezo que pegaba, que la oscuridad invadía mis ojos, que todo mi cuerpo pudiera llegar a estar en perfecta armonía y tranquilidad. Me dormía, luchaba contra lo evidente, pero me dormía, intentaba abrir los ojos cada vez más pero mi interior me vencía y no podía superar aquella prueba, me dormía...

viernes, 8 de enero de 2010

NUNCA!

La sangre me hervía cada vez que pensaba en ello, me sentía fuerte, con ganas pero sobre todo. Sentía una cierta alegría rencorosa , más bien tenia sed de venganza. Cuando alguien me la juega o por lo menos lo intenta se lleva la peor parte, porque puede que en el momento no lo pague pero os puedo asegurar que NUNCA olvido, NUNCA!
Y esta vez para ella no iba a ser menos, el viernes, una sorpresa te daré... Te vas a enterar!
No iré una palabra solo te observaré, haber si te pones nerviosa y si te atreves a mirarme fijamente, podrás? JA JA JA Lo dudo y mucho. Tengo tanta rabia en las venas que simplemente me resurge la sonrisa de malévola, me entra la risa pensar en ella, de verdad, es patética. Celosa me dijo el pues si, lo soy y que? Te aseguro que seré celosa, y vengativa, pero lo que más te puedo asegurar es que ella pagará. Y pensareis al leer esto, quiere matar a alguien, y si fuera por que pudiera lo haría, porque mi rabia se acumula y un día explota, y a ella le explotará en la cara!
Esto va para todas aquellas chicas que si son celosas, y que le entra rabia cada vez que " la famosa amiga" fastidia. Como os sentís? Algunas supongo que con ganas de comérosla a cachos, otras con ganas de llorar , pero os digo una cosa llorar a mi no me hace nada y cabrearme tampoco, la única cosa que me hace descargar toda la adrenalina acumulada por tal tensión es escribiendo. Y algunos pensareis, pfff escribiendo pues vaya. Pues vaya, pienso que es lo más sano y natural, expresas lo que quieres y como quieres o al menos yo si que lo hago y espero que toda aquella gente que le gusta también.

A todo esto chicas sed fuertes, que la venganza nos espera....!