martes, 25 de septiembre de 2012

VERBO.

" Por que soy tan feliz haciendo feliz? "

La verdad que durante el día de hoy me hecho esta pregunta bastantes veces y sinceramente, es  por que me llena, porque me siento a gusto conmigo misma. Por que  la satisfacción de poder ver a otra persona feliz, por algo que tu has hecho por una tontería por una simple estupidez y notas que tiene una sonrisa de oreja a oreja, eso no se paga con dinero!!!

La sensación de que esas personas cuentan contigo, se acuerdan de ti en un momento de su vida, me encanta!

Hoy me siento util, me siento bien demasiado bien!

VERBO.

Quiero volar!


Sin mucho que contar, empecé una historia que nunca quise empezar. Contando y reflexionando sobre todo lo ocurrido llegue a la conclusión que, era cierto lo que yo creía que pensaba?. No, ya no sé que pienso, de que me sirve. Todo me oprime quiero volar pero es como si alguien me cogiera todo el tiempo... quiero salir.
Necesito sentir ilusión por algo que me... da igual mejor no. Por que no? Toda la vida he estado aguantando todo, algún tendría que explotar no? Se supone que siempre he hecho lo que se supone que se tiene que hacer, pues ahora mismo no me apetece, no quiero! Quiero ser yo y punto, quiero vivir a mi manera, quiero sentir y lo quiero ahora y ya!
No siento lo mismo, estoy diferente, demasiado diferente creo yo, nada es lo mismo. Es tan difícil sonreír mientras por dentro ardes... tan difícil... Y aunque por un momento parece que te has olvidado de todo, no! No puedo superar algo, no puedo me supera necesito pasar de pagina, quiero aire fresco!
En verdad no sé si quiero algo, no lo quiero o... no sé no lo entiendo...
Ayúdame, necesito que me ilusiones como lo has hecho alguna vez en esta vida.
See you.

lunes, 24 de septiembre de 2012

No!

Y que importa ya? Que más da, nunca has sido nada para esa persona que te hace olvidar, sonreir como una niña pequeña... Nunca has sido nada porque nunca a sido tuyo, habéis fantaseado, tu más que el. Y tu te has dedicado a pensar en todo lo que podría pasar, a imaginar, a sentir... Mientras él ha seguido su camino con su gente, con sus cosas, nunca se ha fijado en ti, solo te ve un físico, un polvete y a casa.

Y tuu eres mucho más que eso, si no quieres hablar dilo de frente, con la verdad por delante, mirando a los ojos y asumiendo cada una de las palabras que salen de tu boca.

Mira al frente reacciona, sal, busca lo que te gusta y a por ello, no esperes que hagan cosas por ti, teniendo lazos ya puestos. NUNCA LO HARÁN.

Y decepción tras decepción, te arruinarán. Te quitarán el alma para que no puedas sentir, te quitarán la voz para que no puedas expresarte... Aún así, lucha, se fuerte y resiste, que el placer viene después con la satisfacción de poder decir "NO".


See you.

ÉL

Hoy me había levantado un poco mosca, con bastante frio y con pocas ganas de nada. Estaba enfadada y no conseguía saber porque...
Pero bueno de nuevo me vino a la mente un persona que había visto hacía poco y sabía que no podría fallar. Le hablé y no dudó en ser él. Pero en realidad lo que de verdad me apetecia era besarle, abrazarle, estar sentada con él hablando horas y horas, reir sin parar, hasta llorar, sonrojarnos ambos por la vergüenza de mirarnos a los ojos y que el mundo dejara de existir.

Era lo que más necesitaba. Tenía demasiadas ganas de el y pfff... No quería pensar pero... Por que no dejar el tiempo atrás, ser fuerte y ganar?

ÉL.

domingo, 23 de septiembre de 2012

Sense saber cap on van.

Parlarem per no callar, i callarem per poder parlar. Després de dies i dies de reflexió i de temps sense saber que escriure , sentada davant de l'ordinador amb poques paraules al cap, vaig pensar en tornar a lligar coses que havien passat. Començant per deixar d'escoltar persones que certament ni venen ni van.

Vaig tindre l'oportunitat d'explorar un nou món on els pensaments només resideixen al cap, no ixen en paraules, ni tampoc parlant... Només giren i giren dintre de tu sense saber cap on van. L'única opció vàlida que vaig trobar per desfer-me d'aquell misterios infern va ser amb les paraules guardades que mai havien eixit. Idees engabiades durant hores, dies, mesos, anys...eternitats. Vaig sentir coses que no esperava ni tampoc havia pensat mai, però que no hem van desagradar del tot. Vaig trobar que les paraules volen amb ales d'águiles imperials que segueixen el seu camí o el seu destí, en canvi els pensaments queden gravats en la memòria de tota la gent que t'ha escoltat alguna vegada, que ha compartit amb tu alguna cosa... Pensar que només dones una part de tu a eixes persones i aquestes poden veure molt més de les que tens al costat, per una part reconforta però per l'altra penses, perquè? Soc igual amb uns i amb altres com és possible que puguen veure més allà de tu?

Parlarem en un món d'iguals que es dedica a emmagatzemar pensaments que no volen que ixen a la llum.

Només ens salvaran els DIES DE LLUM!