sábado, 26 de diciembre de 2009

Todo me parecía de mentira...

Con la felicidad que me habia levantado y que con un soplo de aire se ha ido. También estaba algo borde pero tio, me lo habias prometido sabes. No empieces otra vez por favor, nunca más.
Me sentía con ganas de llorar, bueno tampoco lo sabia del todo muy bien ya que estaba algo costipada y quizás fuera por ello, pero nose la verdad es que habia tenido un sueño extraño y estaba paranoica y para colmo de males la historia se repetia, se repetia, se repetia... Una y otra vez...
Tenia ganas de tirarlo todo por la borda de renunciar a todo lo que me rodeaba, a hecharlo todo a perder o simplemente no hacer nada. Me encontraba sola en mi habitación escribiendo como de costumbre a la nada y de repente ni mensaje ni nada de nada pues tranquilo que será la última pero te acordarás, te lo juro!
Uii si has contestado, BORDE!
Te llamo y cuelgas, si? LA ÚLTIMA!
Te vuelvo a llamar te pones BORDE, y para colmo me culpo de todo y tu lo niegas sabiendo que tienes unas ganas impresionantes de decir SI TIENES TODA LA CULPA!
Te odio sabes te odio!
Y prometes y mientes, que hago?
Las lagrimas no se podian aguantar y se fueron, en mis secos ojos empezó a llover una especie de agua salada y lo más preocupante de todo era que no paraba, no lo hacia...
Después se despide con un asta luego, BORDE!
Apretaba los puños asta hacerme daño de la impotencia que tenia dentro, de la rabia de no poder hacer nada de las ganas que tenia...de todo queria desaparecer...
Estaba pendiente del movil pero, era inutil, queria dejar de preocuparme por el pero era mi devilidad, LO ERA!
Y lo más curioso de todo que le queria...y lo sigo haciendo!
Salí de la habitación y grité "Tampoco sube a comer!! ; no? porque? ; yo que sé!!-contesté." Y entré de nuevo en la habitación queriendo dejar mi impotencia a un lado pero en lugar de ello apretaba los dientes y creo que toda la que estaba acumulada en aquella habitación me invadió, aquello me superaba. Empecé a temblar y no era de frio, después el corazón me iba más deprisa y como último mi respiración se aceleró tanto que por poco me coje un ataque de ansiedad. Lo unico que no queria era llorar otra vez por lo mismo, me daba igual si temblaba, se me aceleraba el corazón o si me cojia un ataque de ansiedad lo unico que pedia era NO LLORAR!
Cogí tal berrinche que cuando quería parar no podía y continué, luego pensé me llamarás de verdad? Y mi otra parte me contestó Lara esta vez no te lo creas por favor, no te lo creas...

Te quiero abuelo!



Hoy esto que escribo va por una persona que hecho muchisimo de menos, que hasta dia de hoy no he sido cApaz de escribir nada sobre el y eso que se lo merece.Eres tu, abuelo.Quisiera dedicarte esa canción de Merche porque dice todo lo que siento, porque te lo mereces sabes.Y quiero que sepas que estes donde estes, siempre te recordaré, SIEMPRE!Aparte de ser mi abuelo, eras una de las persona que no se encuentran cada dia, tenias la alegria en el cuerpo cada vez que te veia.Recuerdo cuando me cantabas, cuando me contabas cosas de la guerra y me reía. Tengo en mi memoria cada recuerdo, cada momento que pasamos juntos y los tendré en mi pensamiento hasta el dia que yo me vaya.Sabes ahora que viene navidad es cuando más me acuerdo de ti, cuando ibamos al Maset a hacer la paella y a comer todos juntos, y al terminar siempe te pedía que cantaras, mientras yo me sentaba delante del fuego a escucharte. No quiero recordar más que te has ido, solo quiero recordar que estuviste aquí conmigo y me hiciste feliz.
TE QUIERO MUCHO ABUELO!

Ací comence la historia dels meus pensamente!

Espere al/la que ho lligsque no s'aborrisque massa.


Després d'uns quants dies sense sabe ven bé com començr el dia, vaig decidir que seria el últim, però allò no va ser suficient perque aquell dia hem sentía feliç i a la vegada tenía un sentiment de, de... No sabria dir-ho cert la veritat sols volia llevar-me d'aquell món de pes, d'angoixes i de pensaments estupits.
NO PODIA!
Hem mirava i deia on vas? I seguidament els ull se'm plenaven de llagrimes que volin sortir i continuava miran't el meu reflexe però explotava, m'ha genollava al terra hem posava ls mans a la cara i sempre repetia les mateixes paraules, un perquè darrere d'un altre... Sense obtindre resposta, sempre igual pensava...
El roí o el bó de tot allò era qe ningú se n'adonava, i si algú o feia jo ho negava i canvi de tema, quin remei no?
Moltes vegades hem sentia tan ofegada que necessitava que els meus ull tragueren les seues llàgrimes i fins i tot sense motiu, o amb el mínim que he succeia, bó i roïn.
VULL SORTIR DEL MÓN QUE NINGÚ COMPREN!


P.D: Anna ja m'he fet blog :)