Estimades Fures ii Goludes:
Primer de tot parlaré e vosatros, FURES, que encara que porte relativment poc d temps en vosatros, sou úniques i irremplaçables, perque tots els moments junt a vosatros sempre han sigut genials: les rises :D, les bobaes =P, les coses roïnes =( (açò no es genial, però junte ho superem, per tant ho es) tots els cotilleos xD, moments, festes, aniversaris...TOT! Totes aquestes coses m'han ajudat volervos cada dia més, a saber que sempre estareu ahí, que cada vegada que hi ha un problema ens unim més per això, "ahui dia de SAN VALENTÍN" us vull dir que us VULL MOLTISSÍM!
Ara les GOLUDES, que encara que os conegue poquet, ja vos tinc molt de cariño i apreci, perque si perque sou unes CRAQUES jaja xD, però de veritat que també esteu ahí sempre i tot això..=$
Bueno xicueles, en cnclusió que espee que estiguem SEMPRE juntes encara que no físicament però si en el ♥, i que encara que cadascuna tingue la seua vida qe poguem tocamos per a quedar i contar-nos allò que ens preocupe, les coses genials que mos han passat TOT!
En definitiva: OS QUIERO!!!
domingo, 14 de febrero de 2010
sábado, 23 de enero de 2010
Un noche de ayer...
Me estabas oyendo como de costumbre sin saber escucharme. Ya no sabía, quería gritarte fuerte pero aún así no sabes, no sabías y por lo menos espero que aprendas a hacerlo, por favor...
Nunca pido nada extraño a nadie, haz eso tu por mi, si tanto dices que me amas, hazlo, escuchame.
Tenía la mente nublada con ganas de dormir, dormir y dormir. Aún con todo aquella y ganas de llorar, me mantenía en pie, escuchando una música cualquiera que no escuchaba, estaba de fondo, para concentrarme supongo, siempre lo hago.
De repente empecé a escucharla, y la cambié, la nuestra puse, nuestro verano recuerdas? Mejor, la escuchas?
Aquel día había transcurrido demasiado extraño, no sabía ni de que tenía ganas la verdad pero parecía que se apagaba y no quería otra vez no, por favor...
Tenía una sensación de angustia, de... No sé describirlo, era similar a cuando echas a una persona muchísimo de menos y sabes en tu fondo que no puede estar ahí contigo, porque no podrá estarlo nunca más, pues igual.
Era uno de esos días en el que todo va bien en general, el día perfecto, pero llegas a casa y te derrumbas por cualquier cosa. No tenía demasiada constancia del tiempo, la verdad, solo tenía ganas de escribir y expresarme, de desahogarme, de echarlo todo...
Nunca pido nada extraño a nadie, haz eso tu por mi, si tanto dices que me amas, hazlo, escuchame.
Tenía la mente nublada con ganas de dormir, dormir y dormir. Aún con todo aquella y ganas de llorar, me mantenía en pie, escuchando una música cualquiera que no escuchaba, estaba de fondo, para concentrarme supongo, siempre lo hago.
De repente empecé a escucharla, y la cambié, la nuestra puse, nuestro verano recuerdas? Mejor, la escuchas?
Aquel día había transcurrido demasiado extraño, no sabía ni de que tenía ganas la verdad pero parecía que se apagaba y no quería otra vez no, por favor...
Tenía una sensación de angustia, de... No sé describirlo, era similar a cuando echas a una persona muchísimo de menos y sabes en tu fondo que no puede estar ahí contigo, porque no podrá estarlo nunca más, pues igual.
Era uno de esos días en el que todo va bien en general, el día perfecto, pero llegas a casa y te derrumbas por cualquier cosa. No tenía demasiada constancia del tiempo, la verdad, solo tenía ganas de escribir y expresarme, de desahogarme, de echarlo todo...
domingo, 10 de enero de 2010
Me dormía...
Tenía la mente algo nublada no conseguía distinguir aquello que me atormentaba pero a la vez me hacía reír. Me encontraba cansada dentro de la cama y la verdad que no entendía demasiado el motivo, porque hoy no había hecho nada extraordinario para estarlo. Toda la semana levantándome pronto pues a lo mejor era por eso pensé. Pero lo que me hacía sentir extraña era que cuando estaba con el me olvidaba de todo el mundo, era un tiempo diferente. Y cuando no lo tenía cerca todo se me hacía un mundo... Seguía sin poder parar de bostezar, me sentía que mis fueras se iban debilitando poco a poco con cada bostezo que pegaba, que la oscuridad invadía mis ojos, que todo mi cuerpo pudiera llegar a estar en perfecta armonía y tranquilidad. Me dormía, luchaba contra lo evidente, pero me dormía, intentaba abrir los ojos cada vez más pero mi interior me vencía y no podía superar aquella prueba, me dormía...
viernes, 8 de enero de 2010
NUNCA!
La sangre me hervía cada vez que pensaba en ello, me sentía fuerte, con ganas pero sobre todo. Sentía una cierta alegría rencorosa , más bien tenia sed de venganza. Cuando alguien me la juega o por lo menos lo intenta se lleva la peor parte, porque puede que en el momento no lo pague pero os puedo asegurar que NUNCA olvido, NUNCA!
Y esta vez para ella no iba a ser menos, el viernes, una sorpresa te daré... Te vas a enterar!
No iré una palabra solo te observaré, haber si te pones nerviosa y si te atreves a mirarme fijamente, podrás? JA JA JA Lo dudo y mucho. Tengo tanta rabia en las venas que simplemente me resurge la sonrisa de malévola, me entra la risa pensar en ella, de verdad, es patética. Celosa me dijo el pues si, lo soy y que? Te aseguro que seré celosa, y vengativa, pero lo que más te puedo asegurar es que ella pagará. Y pensareis al leer esto, quiere matar a alguien, y si fuera por que pudiera lo haría, porque mi rabia se acumula y un día explota, y a ella le explotará en la cara!
Esto va para todas aquellas chicas que si son celosas, y que le entra rabia cada vez que " la famosa amiga" fastidia. Como os sentís? Algunas supongo que con ganas de comérosla a cachos, otras con ganas de llorar , pero os digo una cosa llorar a mi no me hace nada y cabrearme tampoco, la única cosa que me hace descargar toda la adrenalina acumulada por tal tensión es escribiendo. Y algunos pensareis, pfff escribiendo pues vaya. Pues vaya, pienso que es lo más sano y natural, expresas lo que quieres y como quieres o al menos yo si que lo hago y espero que toda aquella gente que le gusta también.
A todo esto chicas sed fuertes, que la venganza nos espera....!
Y esta vez para ella no iba a ser menos, el viernes, una sorpresa te daré... Te vas a enterar!
No iré una palabra solo te observaré, haber si te pones nerviosa y si te atreves a mirarme fijamente, podrás? JA JA JA Lo dudo y mucho. Tengo tanta rabia en las venas que simplemente me resurge la sonrisa de malévola, me entra la risa pensar en ella, de verdad, es patética. Celosa me dijo el pues si, lo soy y que? Te aseguro que seré celosa, y vengativa, pero lo que más te puedo asegurar es que ella pagará. Y pensareis al leer esto, quiere matar a alguien, y si fuera por que pudiera lo haría, porque mi rabia se acumula y un día explota, y a ella le explotará en la cara!
Esto va para todas aquellas chicas que si son celosas, y que le entra rabia cada vez que " la famosa amiga" fastidia. Como os sentís? Algunas supongo que con ganas de comérosla a cachos, otras con ganas de llorar , pero os digo una cosa llorar a mi no me hace nada y cabrearme tampoco, la única cosa que me hace descargar toda la adrenalina acumulada por tal tensión es escribiendo. Y algunos pensareis, pfff escribiendo pues vaya. Pues vaya, pienso que es lo más sano y natural, expresas lo que quieres y como quieres o al menos yo si que lo hago y espero que toda aquella gente que le gusta también.
A todo esto chicas sed fuertes, que la venganza nos espera....!
sábado, 26 de diciembre de 2009
Todo me parecía de mentira...
Con la felicidad que me habia levantado y que con un soplo de aire se ha ido. También estaba algo borde pero tio, me lo habias prometido sabes. No empieces otra vez por favor, nunca más.
Me sentía con ganas de llorar, bueno tampoco lo sabia del todo muy bien ya que estaba algo costipada y quizás fuera por ello, pero nose la verdad es que habia tenido un sueño extraño y estaba paranoica y para colmo de males la historia se repetia, se repetia, se repetia... Una y otra vez...
Tenia ganas de tirarlo todo por la borda de renunciar a todo lo que me rodeaba, a hecharlo todo a perder o simplemente no hacer nada. Me encontraba sola en mi habitación escribiendo como de costumbre a la nada y de repente ni mensaje ni nada de nada pues tranquilo que será la última pero te acordarás, te lo juro!
Uii si has contestado, BORDE!
Te llamo y cuelgas, si? LA ÚLTIMA!
Te vuelvo a llamar te pones BORDE, y para colmo me culpo de todo y tu lo niegas sabiendo que tienes unas ganas impresionantes de decir SI TIENES TODA LA CULPA!
Te odio sabes te odio!
Y prometes y mientes, que hago?
Las lagrimas no se podian aguantar y se fueron, en mis secos ojos empezó a llover una especie de agua salada y lo más preocupante de todo era que no paraba, no lo hacia...
Después se despide con un asta luego, BORDE!
Apretaba los puños asta hacerme daño de la impotencia que tenia dentro, de la rabia de no poder hacer nada de las ganas que tenia...de todo queria desaparecer...
Estaba pendiente del movil pero, era inutil, queria dejar de preocuparme por el pero era mi devilidad, LO ERA!
Y lo más curioso de todo que le queria...y lo sigo haciendo!
Salí de la habitación y grité "Tampoco sube a comer!! ; no? porque? ; yo que sé!!-contesté." Y entré de nuevo en la habitación queriendo dejar mi impotencia a un lado pero en lugar de ello apretaba los dientes y creo que toda la que estaba acumulada en aquella habitación me invadió, aquello me superaba. Empecé a temblar y no era de frio, después el corazón me iba más deprisa y como último mi respiración se aceleró tanto que por poco me coje un ataque de ansiedad. Lo unico que no queria era llorar otra vez por lo mismo, me daba igual si temblaba, se me aceleraba el corazón o si me cojia un ataque de ansiedad lo unico que pedia era NO LLORAR!
Cogí tal berrinche que cuando quería parar no podía y continué, luego pensé me llamarás de verdad? Y mi otra parte me contestó Lara esta vez no te lo creas por favor, no te lo creas...
Me sentía con ganas de llorar, bueno tampoco lo sabia del todo muy bien ya que estaba algo costipada y quizás fuera por ello, pero nose la verdad es que habia tenido un sueño extraño y estaba paranoica y para colmo de males la historia se repetia, se repetia, se repetia... Una y otra vez...
Tenia ganas de tirarlo todo por la borda de renunciar a todo lo que me rodeaba, a hecharlo todo a perder o simplemente no hacer nada. Me encontraba sola en mi habitación escribiendo como de costumbre a la nada y de repente ni mensaje ni nada de nada pues tranquilo que será la última pero te acordarás, te lo juro!
Uii si has contestado, BORDE!
Te llamo y cuelgas, si? LA ÚLTIMA!
Te vuelvo a llamar te pones BORDE, y para colmo me culpo de todo y tu lo niegas sabiendo que tienes unas ganas impresionantes de decir SI TIENES TODA LA CULPA!
Te odio sabes te odio!
Y prometes y mientes, que hago?
Las lagrimas no se podian aguantar y se fueron, en mis secos ojos empezó a llover una especie de agua salada y lo más preocupante de todo era que no paraba, no lo hacia...
Después se despide con un asta luego, BORDE!
Apretaba los puños asta hacerme daño de la impotencia que tenia dentro, de la rabia de no poder hacer nada de las ganas que tenia...de todo queria desaparecer...
Estaba pendiente del movil pero, era inutil, queria dejar de preocuparme por el pero era mi devilidad, LO ERA!
Y lo más curioso de todo que le queria...y lo sigo haciendo!
Salí de la habitación y grité "Tampoco sube a comer!! ; no? porque? ; yo que sé!!-contesté." Y entré de nuevo en la habitación queriendo dejar mi impotencia a un lado pero en lugar de ello apretaba los dientes y creo que toda la que estaba acumulada en aquella habitación me invadió, aquello me superaba. Empecé a temblar y no era de frio, después el corazón me iba más deprisa y como último mi respiración se aceleró tanto que por poco me coje un ataque de ansiedad. Lo unico que no queria era llorar otra vez por lo mismo, me daba igual si temblaba, se me aceleraba el corazón o si me cojia un ataque de ansiedad lo unico que pedia era NO LLORAR!
Cogí tal berrinche que cuando quería parar no podía y continué, luego pensé me llamarás de verdad? Y mi otra parte me contestó Lara esta vez no te lo creas por favor, no te lo creas...
Te quiero abuelo!
Hoy esto que escribo va por una persona que hecho muchisimo de menos, que hasta dia de hoy no he sido cApaz de escribir nada sobre el y eso que se lo merece.Eres tu, abuelo.Quisiera dedicarte esa canción de Merche porque dice todo lo que siento, porque te lo mereces sabes.Y quiero que sepas que estes donde estes, siempre te recordaré, SIEMPRE!Aparte de ser mi abuelo, eras una de las persona que no se encuentran cada dia, tenias la alegria en el cuerpo cada vez que te veia.Recuerdo cuando me cantabas, cuando me contabas cosas de la guerra y me reía. Tengo en mi memoria cada recuerdo, cada momento que pasamos juntos y los tendré en mi pensamiento hasta el dia que yo me vaya.Sabes ahora que viene navidad es cuando más me acuerdo de ti, cuando ibamos al Maset a hacer la paella y a comer todos juntos, y al terminar siempe te pedía que cantaras, mientras yo me sentaba delante del fuego a escucharte. No quiero recordar más que te has ido, solo quiero recordar que estuviste aquí conmigo y me hiciste feliz.
TE QUIERO MUCHO ABUELO!
TE QUIERO MUCHO ABUELO!
Ací comence la historia dels meus pensamente!
Espere al/la que ho lligsque no s'aborrisque massa.
Després d'uns quants dies sense sabe ven bé com començr el dia, vaig decidir que seria el últim, però allò no va ser suficient perque aquell dia hem sentía feliç i a la vegada tenía un sentiment de, de... No sabria dir-ho cert la veritat sols volia llevar-me d'aquell món de pes, d'angoixes i de pensaments estupits.
NO PODIA!
Hem mirava i deia on vas? I seguidament els ull se'm plenaven de llagrimes que volin sortir i continuava miran't el meu reflexe però explotava, m'ha genollava al terra hem posava ls mans a la cara i sempre repetia les mateixes paraules, un perquè darrere d'un altre... Sense obtindre resposta, sempre igual pensava...
El roí o el bó de tot allò era qe ningú se n'adonava, i si algú o feia jo ho negava i canvi de tema, quin remei no?
Moltes vegades hem sentia tan ofegada que necessitava que els meus ull tragueren les seues llàgrimes i fins i tot sense motiu, o amb el mínim que he succeia, bó i roïn.
VULL SORTIR DEL MÓN QUE NINGÚ COMPREN!
P.D: Anna ja m'he fet blog :)
Després d'uns quants dies sense sabe ven bé com començr el dia, vaig decidir que seria el últim, però allò no va ser suficient perque aquell dia hem sentía feliç i a la vegada tenía un sentiment de, de... No sabria dir-ho cert la veritat sols volia llevar-me d'aquell món de pes, d'angoixes i de pensaments estupits.
NO PODIA!
Hem mirava i deia on vas? I seguidament els ull se'm plenaven de llagrimes que volin sortir i continuava miran't el meu reflexe però explotava, m'ha genollava al terra hem posava ls mans a la cara i sempre repetia les mateixes paraules, un perquè darrere d'un altre... Sense obtindre resposta, sempre igual pensava...
El roí o el bó de tot allò era qe ningú se n'adonava, i si algú o feia jo ho negava i canvi de tema, quin remei no?
Moltes vegades hem sentia tan ofegada que necessitava que els meus ull tragueren les seues llàgrimes i fins i tot sense motiu, o amb el mínim que he succeia, bó i roïn.
VULL SORTIR DEL MÓN QUE NINGÚ COMPREN!
P.D: Anna ja m'he fet blog :)
Suscribirse a:
Entradas (Atom)